Regelmatig krijg ik de vraag waar mijn inspiratie vandaan komt. Is het een mooie reis, een bijzonder landschap, een huis of dorpje?
Natuurlijk kan een plek mij raken. Een landschap kan iets in mij wakker maken. Maar mijn echte inspiratie vind ik vaak veel dichter bij huis, in de kleine dingen van het leven. Juist daar, in de natuur, ontmoet ik de grootsheid van de schepping en ervaar ik telkens opnieuw het wonder van het leven.
Ik geniet van een zaadje dat ontkiemt. Van een stekje dat wortels krijgt en langzaam uitgroeit tot een plant die bloeit in mijn tuin. Van de eerste knoppen in het voorjaar. Van het spel van licht en schaduw tijdens een wandeling. Of van een boom die al jarenlang onverstoorbaar op dezelfde plek staat.
Het zijn momenten die misschien klein lijken, maar die mij laten stilstaan. Die mij opnieuw laten kijken.
Misschien is die verwondering al vroeg begonnen. Mijn moeder was creatief en liet mij zien dat je met eenvoudige materialen iets moois of lekkers kunt maken. Mijn vader kende de natuur als geen ander. Hij leerde mij niet alleen kijken, maar vooral écht zien en ervaren.
Ik ging niet naar de kunstacademie. Sterker nog, ik ging zelfs niet naar de kleuterschool. Mijn ontwikkeling verliep anders. Ik heb vooral geleerd door nieuwsgierig te zijn. Door te proberen, te ontdekken, fouten te maken en weer opnieuw te beginnen.
Dat doe ik eigenlijk nog steeds.
Nieuwsgierigheid is voor mij een motor. Ik houd van avontuur, van uitdagingen en van groeien. Niet omdat ik alles wil beheersen, maar juist omdat er altijd iets nieuws te ontdekken valt.
Ook in mijn werkzame leven heb ik veel mensen mogen ontmoeten. Ieder met een eigen levensverhaal, met mooie momenten en moeilijke tijden. Die ontmoetingen hebben mij geleerd voorzichtig te zijn met oordelen. Achter ieder mens schuilt een verhaal dat je meestal niet kent.
Misschien zie je dat ook terug in mijn schilderijen.
Ik zoek vaak naar de grote lijnen. Of ik nu een landschap, een bloem, een boom of een rijtje huisjes schilder. Ik hoef niet alles te laten zien. Juist door details weg te laten, ontstaat ruimte. Ruimte voor de kijker om een eigen herinnering, gevoel of verhaal mee te brengen.
Dat is voor mij de kracht van eenvoud.
Lichtlijnen
In mijn nieuwste serie, Lichtlijnen, onderzoek ik opnieuw wat er gebeurt wanneer je een landschap terugbrengt tot zijn essentie.
De schilderijen zijn abstracte landschappen. Soms is het landschap nog duidelijk herkenbaar, soms blijft alleen een suggestie over. Een horizon. Een beweging. Een lijn die je blik meeneemt. Een kleur die ergens achter lijkt te verdwijnen.
Maar steeds is er het licht.
Licht dat over een landschap valt. Licht dat een ruimte opent. Licht dat ergens doorheen breekt of juist zacht aanwezig is tussen de kleuren.
Het licht is de rode draad in deze serie.
Tijdens mijn wandelingen kijk ik steeds opnieuw naar de lijnen die ik in het landschap tegenkom. De manier waarop een pad zich door het gras beweegt. Een sloot die het licht vangt. Een bomenrij aan de horizon. Een veld dat door de stand van de zon ineens een heel andere betekenis krijgt.
Ik fotografeer soms zo’n moment, maar mijn schilderijen zijn geen letterlijke vertalingen van die foto’s. Het beeld blijft onderweg veranderen. Ik laat weg, voeg toe, schuif met kleur en zoek naar wat voor mij de essentie van het landschap is.
Zo ontstaat een landschap dat niet zozeer vertelt waar je bent, maar misschien wel hoe je je ergens kunt voelen.
Ik schilder geen perfecte werkelijkheid. Ik schilder een uitnodiging om stil te staan, te kijken en zelf iets te ontdekken.
Misschien is dat wel de boodschap die ik met mijn kunst wil meegeven: dat verwondering overal te vinden is. In een landschap, in een bloem, in een huisje, in het licht dat zomaar even over een veld strijkt. Maar misschien vooral in de manier waarop we naar de wereld en naar elkaar kijken.
Want uiteindelijk begint iets groots vaak heel klein.
Met een zaadje.
Een stekje.
Een ontmoeting.
Een wandeling.
Een moment van verwondering.
Of met een eerste penseelstreek.
En misschien is dat wel de mooiste les die het leven mij heeft geleerd: blijf nieuwsgierig, blijf je verwonderen en wees voorzichtig met je oordeel.
Kijk nog eens.
Kijk echt.
Want als je blijft kijken, blijft er altijd iets nieuws te ontdekken.
Als mens én als kunstenaar.