Soms vragen mensen mij waarom ik mijn werk omschrijf als kunst met een boodschap.

Het antwoord daarop is niet in één moment ontstaan. Het is het resultaat van een lange weg van ontdekken, leren, ontmoeten en groeien.

Toen ik begon met schilderen, was ik vooral bezig met de vraag of ik het wel goed deed. Ik keek naar andere kunstenaars, volgde cursussen bij bekende en minder bekende kunstenaars, probeerde technieken uit en vroeg regelmatig wat anderen van mijn werk vonden. Zoals veel beginnende kunstenaars was ik op zoek naar bevestiging en mijn eigen handtekening.

Tijdens één van die gesprekken ontmoette ik kunstenaar Tajddin Özen. Ik vroeg hem wat hij van mijn werk vond en zijn antwoord verraste me.

Hij zei: “het gaat niet om mooi of niet mooi. Het gaat erom dat het werk vertelt wat jij wilt zeggen. Wat zegt het schilderij over jou? Wat wil jij zeggen met dit werk? Wat wil jij delen en uitdragen. Een werk moet raken, pas dan is het kunst”

Die woorden zijn altijd ergens in mijn gedachten gebleven.

Niet omdat ik vanaf dat moment ineens wist wie ik als kunstenaar was, maar omdat het mij aan het denken heeft gezet. Steeds opnieuw.

Door de jaren heen ontdekte ik dat mijn schilderijen bijna altijd ontstaan vanuit een ervaring. Een wandeling door het landschap, de kleuren van een reis, een ontmoeting, een herinnering of een moment van verwondering. Ik schilder niet wat ik zie, maar wat iets met mij doet. Ik neem niet alleen waar met mijn ogen, maar ik neem waar wat me raakt.

Daarom geef ik pakkende titels aan mijn werk en schrijf er ook teksten bij. Het schilderij laat zien wat ik op dat moment voelde, ervaarde, wat me raakte, de woorden vertellen iets over de aanleiding, het proces, experiment en gebruik van materialen en samen vormen zij het verhaal.

Langzaam begon ik te begrijpen dat dit voor mij de kern van kunst is. Niet het perfecte beeld, maar de betekenis erachter. Niet alleen maken, maar ook delen.

Onderweg ontmoette ik meer mensen die mij hielpen om dat inzicht verder te ontwikkelen. Eén van hen is Sebastiaan, de ontwerper van mijn logo. Tijdens onze gesprekken luisterde hij aandachtig naar mijn verhalen over kunst, inspiratie en de dingen die mij bezighouden. Uit die gesprekken ontstond uiteindelijk het logo van RietjeArt.

Een hart en een tekstballon in de kleur van bloed, maar ook van een stopbord, grenzen aangeven. Toen ik het ontwerp zag, wist ik meteen dat het klopte en dat voelt nog steeds zo.

Het hart staat voor gevoel, emotie en inspiratie en de rode ballon voor durf je droom te leven. De tekstballon staat voor het verhaal, het delen en de ontmoeting met de ander. Precies daar, waar gevoel, droom en verhaal samenkomen, herken ik mijn werk.

Achteraf gezien is dat logo niet alleen een beeldmerk. Het vertelt iets over mijn ontwikkeling als kunstenaar. Over de mensen die ik onderweg ontmoette, de gesprekken die mij verder brachten en de zoektocht naar mijn eigen stem.

Wanneer ik mijn visitekaartje overhandig, vertel ik daarom vaak ook het verhaal achter het logo. Het levert mooie gesprekken op. Niet alleen over kunst, maar ook over dromen, keuzes en de dingen die mensen raken. Misschien is dat wel het mooiste wat kunst kan doen: verbinding maken.

Iemand anders die veel voor mijn beeldvorming als kunstenaar heeft betekend is Attika, een Belgische kunstenaar. Zij durft mij oprechte feedback te geven, niet alleen over mijn werk maar ook als mens. Dat is soms confronterend, maar wel heel waardevol. Juist daardoor blijf ik mezelf bevragen en groeien. Zij was het ook die mijn werk meenam naar een internationale expositie in Gent, waar ik samen met andere kunstenaars uit verschillende landen exposeerde. Ook Tajddin Özen toonde daar zijn werk. Dat was een bijzonder moment waarin verschillende lijnen uit mijn ontwikkeling samenkwamen.

Onze zoon Matthijs heeft de naam RietjeArt bedacht. Ook heeft hij mijn website ontworpen en gebouwd. Vanaf het allereerste begin stond hij aan de wieg van RietjeArt en met zijn creativiteit, kennis en betrokkenheid heeft hij het geheel naar een hoger niveau getild. Dankzij zijn inzet kreeg mijn kunst niet alleen een naam en een gezicht, maar ook een professionele plek om mijn werk en verhalen met anderen te delen.

Tonio, mijn partner, is altijd in mij blijven geloven en heeft mij met zijn steun, hulp en vertrouwen door de jaren heen gedragen. Zonder hem zouden er geen Tonio baklijsten bestaan.

Er zijn veel mensen op mijn pad gekomen die mij als kunstenaar hebben gevormd — te veel om allemaal bij naam te noemen. Ieder van hen heeft op zijn of haar eigen manier een steentje bijgedragen aan wie ik nu ben en aan het ontstaan van mijn eigen handtekening en beeldmerk RietjeArt.

Achteraf gezien is dat logo niet zomaar ontstaan. Het is gegroeid uit ontmoetingen, gesprekken en inzichten. Mensen als Tajddin Ozen, Sebastiaan en Attika hebben mij geholpen dichter bij de kern te komen van wie ik ben en wat ik wil vertellen.

Tegenwoordig ben ik minder afhankelijk van wat mensen van mijn werk vinden. Natuurlijk vind ik het fijn wanneer iemand geraakt wordt door een schilderij. Maar belangrijker is het voor mij geworden dat het werk eerlijk is en raakt. Dat het klopt. Dat het iets vertelt over wat mij heeft geraakt en waarom ik het wilde maken.

Misschien is dat uiteindelijk wat ik bedoel met kunst met een boodschap.

Geen boodschap die voorschrijft hoe iemand moet kijken. Maar een uitnodiging om stil te staan, te voelen en misschien iets van jezelf te herkennen in het verhaal van een ander.

Dat is ook de reden waarom mijn motto al jaren hetzelfde is: Durf je droom te leven.

Want juist wanneer je de moed hebt om je eigen verhaal te vertellen en verbeelden, ontstaat er ruimte voor echte ontmoeting.

Dat is wat ik met mijn kunst wil uitdragen.

Foto: Tajddin & Attika op de internationale expositie voor mijn werk “Echo uit het Verleden”