“Kleur is het vreugdevolle geheim van het leven.” – Emil Nolde

Met deze woorden begint mijn zoektocht in het schilderen: het zoeken naar dat ongrijpbare, dat wat niet direct te benoemen is maar zich laat voelen in kleur en licht. Tijdens mijn wandelingen langs de zee en in het landschap word ik telkens weer gefascineerd door de horizon – een plek die altijd aanwezig is, maar nooit echt bereikbaar. Het is die grens tussen hemel en aarde, tussen verlangen en werkelijkheid,  in verschillende van mijn werken uit de serie Landschap probeer ik  “de Intimiteit tussen hemel en aarde”  te vangen.

Het begon allemaal tijdens mijn wandelingen langs de zee. Daar, waar de horizon zich eindeloos uitstrekt – altijd aanwezig, altijd op afstand. Je kunt ernaar kijken maar je zult er nooit echt zijn. Het doet me denken aan het oude verhaal van de pot met goud achter de regenboog: het idee dat geluk ergens dáár is – net voorbij wat je kunt grijpen.

Die horizon fascineert me. Hij is geen lijn, maar een gevoel. Een plek tussen lucht en aarde, tussen verlangen en werkelijkheid. En hij is nooit hetzelfde: elk moment van de dag, elk licht, elke stemming verandert hem.

In mijn werk – en in bij voorbeeld de series als  Intimiteit tussen hemel en aarde, Verstild Landschap en Fluisteringen – probeer ik dat ongrijpbare tastbaar te maken. Niet om het te verklaren, maar om het te laten zien. Via kleur, textuur en compositie zoek ik naar wat die grens ons vertelt. Over ruimte. Over rust. Over hoop. En misschien ook: over onszelf.

Een serie ontstaat – of dient zich aan

Het eerste schilderij in een serie ontstaat eigenlijk vaak zonder dat ik besefte dat het het begin is. Ik heb alleen het gevoel van open ruimte en verstilling. Tijdens het schilderen ontdek ik dat ik de spanning zoek tussen lucht en aarde, tussen wat zichtbaar is en wat vervaagt. Ik werk vaak met lage horizon, maar soms ook kies ik voor een hoge horizon, zo heb je veel ruimte om te spelen met het grote vlak van de lucht of soms ook juist de aarde. Ik werk met zachte overgangen of soms ook harde lijnen, transparantie en lagen die de kijker bijna moet ‘doorvoelen’.

Mijn eerste series waren Hollands Landschap en Zilt Landschap.  De laatste tijd werk ik aan de serie Intimiteit tussen Hemel en Aarde.

Het eerste schilderij uit deze serie kreeg de titel Zonnestralen – een naam die pas na het maken ervan bij me opkwam. Hoewel het werk op zichzelf stond, voelde het als een gesprek: met de omgeving, met mezelf, en met iets dat groter is dan ik.

En zoals dat soms gaat, groeide het uit tot reeksen van telkens drie of vier werken – in dezelfde sfeer,  gelijke formaten en lijsten. Ieder werk staat op zichzelf, maar er ontstaat vanzelf een onderlinge samenhang. Soms vormt zich een tweeluik, zoals bij Dialoog, waarin twee zusjes met elkaar in gesprek lijken te gaan. Maar altijd zijn het unieke schilderijen die elkaar versterken en verbinden. Elk werk voegt een eigen toon toe aan een groter geheel – als stemmen in een beeldende compositie, verbonden door dezelfde horizon.

De reeks Fluistering toont verstilde landschappen in warme oker tonen. Fragiele lijnen bewegen als fluisteringen over het doek – licht, rank en bijna zwevend. De horizon is hier vaag gehouden, de overgang tussen aarde en lucht nauwelijks zichtbaar. Het zijn momenten van verstilling, tussen licht en schaduw, beweging en rust. Deze werken in verschillende formaten kregen allemaal een witte lijst zodat er verbinding en versterking ontstaat tussen de werken. Ik ben momenteel zelfs bezig met een serie fluistering op 20x20x4 cm doekjes, ik noem deze serie van zes “Fluistering XS”.

De horizon als verdwijnpunt

Wat mij blijft boeien, is de vraag: waar ligt nu precies de scheidslijn tussen hemel en aarde? Is er een exacte grens? Of is het eerder een verschuivende ruimte, die verandert met je perspectief?

Voor kunstenaars is de horizon vaak het verdwijnpunt. Daar waar alle lijnen samenkomen, maar ook verdwijnen. Het is een oriëntatiepunt én een mysterie. In mijn schilderijen is die horizon soms zichtbaar, soms voelbaar, soms alleen maar een suggestie. Maar hij is er altijd – als ondertoon, als richting.

Ik schilder niet zozeer landschappen, maar ervaringen van ruimte. Van openheid. Van overgave. Elk doek in deze serie is een poging om iets vast te leggen dat zich eigenlijk niet laat vastleggen. En misschien is dat precies wat mij als maker blijft aantrekken: de horizon als belofte. Niet van aankomst, maar van beweging.

Inspiratie: de kleurkracht van Emil Nolde

In mijn zoektocht naar het ongrijpbare, laat ik me onder andere inspireren door het werk van Emil Nolde. Zijn kleurgebruik raakt me diep. Niet omdat het altijd ‘mooi’ is – maar omdat het leeft, trilt, ademt.

Nolde wist met krachtige penseelstreken en intense kleuren een wereld op te roepen die voorbij het zichtbare ging. Zijn landschappen en zeegezichten zijn geen weergaven van wat hij zag, maar van wat hij voelde. De atmosfeer, het innerlijke weer.

Wat me vooral raakt is hoe hij de ruimte tussen hemel en aarde benaderde: als een plek van mysterie, van emotie, van heilige stilte. In die benadering voel ik verwantschap. Ook ik zoek in mijn werk geen exacte weergave van een landschap, maar een vertaling van het moment waarin de lucht zakt, het licht verandert, en de wereld even stil lijkt te staan.

Waar Nolde het aandurfde om kleur als taal te laten spreken, probeer ik dat op mijn eigen manier ook te doen – laag over laag, open en intuïtief.

Tot slot – kunst als dialoog

De serie Intimiteit tussen hemel en aarde groeit nog steeds. Elk werk bouwt voort op het vorige, maar staat ook op zichzelf. Het tweeluik Dialoog, dat sinds kort te zien is bij restaurant Cèline in Fort Jutphaas, is daarvan een tastbaar voorbeeld. Een plek waar kunst, culinair vakmanschap en cultureel erfgoed elkaar ontmoeten – en waar ook mijn werk mag spreken. De expositie “Intimiteit tussen Hemel en Aarde”  is tot eind maart 2026 te zien bij restaurant Cèline in Fort Jutphaas

Kunst is voor mij geen eindpunt, maar een uitnodiging tot dialoog. Met de kijker, met de ruimte, met het moment.

En zoals de horizon zich telkens opnieuw toont – in wisselend licht, in stilte of in storm – zo hoop ik dat ook deze serie blijft bewegen. Groeiend. Verdiepend. Open.

Wat betekent de horizon voor jou? Een grens, een verlangen, een rustpunt? Ik nodig je uit om stil te staan, te kijken en je eigen dialoog te ontdekken.

Op de foto het werk Zonnestralen

In de zinderende zonnestralen zijn we daar, zonder zorg of bezwaar. De zomerse gloed streelt ons zacht, terwijl de hitte ons omarmt in volle pracht.

Je vindt de werken uit deze reeks op mijn website bij de serie Landschap