“De horizon is niet waar de hemel de aarde raakt, maar waar het zichtbare het onzichtbare ontmoet.”
– Octavio Paz (1914–1998) Mexicaanse dichter-
Aan de horizon gebeurt iets wat me telkens weer raakt. Het is een plek die we nooit kunnen bereiken, maar die altijd zichtbaar blijft. Daar, waar hemel en aarde elkaar ontmoeten, ontstaat een stille dialoog. Geen woorden, maar een mystieke aanraking van licht, kleur en beweging.
In mijn serie Intimiteit tussen hemel en aarde probeer ik dat moment te vangen. Niet als een exacte weergave van een landschap, maar meer als een gevoel. Een kus aan de rand van de wereld. De grenslijn waar lucht en aarde elkaar vinden – teder, vloeiend, soms bijna onzichtbaar.
Ook in de serie “Fluistering” is de chemie tussen hemel en aarde te ervaren. In het samenspel van licht en schaduw word je gevangen in warme aardtonen en suggestieve lijnen, die weerspiegelen op de grens van hemel en aarde.
Ik verwonder me telkens weer over hoe de lucht zich spiegelt in het water. Soms glashelder, soms vervaagd, soms slechts als een kleurzweem die over het oppervlak danst. Alsof het water een spiegel is waarin de lucht zichzelf durft te bekijken. Alsof de hemel zich herkent in de aarde.
Ik blijft me verbazen over hoe het licht een schaduw tekent die met je meeloopt, maar ook elk voorwerp stilletjes volgt. Zo vanzelfsprekend als de natuur de schaduw tekent, zo lastig vind ik dat.
Gedurende de dag verandert het licht en daarmee ook de kleuren. De lucht kleurt mee: in de ochtend zachtroze en goud, in het middaguur helder blauw, in de schemering diep oranje en paars. Die kleuren dansen op het water, kleuren de schaduw en vervlechten zich met de spiegeling. Een voortdurende wisseling van tinten en gloed. Met het licht veranderen ook de schaduw en de spiegeling. Alles beweegt mee in het ritme van de zon.
Die spiegeling is intiem. Kwetsbaar ook. Want ze verdwijnt zodra je dichterbij komt. Net als de horizon zelf. En misschien zit juist daarin de schoonheid: dat wat we niet kunnen vastpakken, maar wel kunnen voelen. Wat zich laat zien in een flits, een glinstering, een vibratie van kleur.
Wat ligt er achter die horizon?
Een vraag die blijft. Misschien ligt daar niets, of juist alles. Misschien ligt er de rust van het weten dat je niet alles hoeft te weten. Dat het genoeg is om te kijken. Te ervaren. Te zijn.
In mijn werken zoek ik naar het moment waarop lucht en water geen tegenpolen meer zijn, maar één beweging. Waar de grens vervaagt. Waar ruimte ontstaat. Waar de intimiteit tussen boven en beneden voelbaar wordt.
De horizon is nooit leeg. Ze draagt verhalen, ontmoetingen, verbindingen. Misschien is het daar – precies daar – waar het zichtbare en het onzichtbare elkaar even aanraken.
Mijn werken over “Intimiteit tussen Hemel en Aarde” en “Fluisteringen” vind je bij Zilt Landschap en Landschap
