In dit werk ontvouwt zich een stil landschap, gevangen in warme aardtonen en suggestieve lijnen. Een open vlakte met een glimp van water nodigt uit tot verstilling. Zijn het berken? Riet? Of slechts een fluisteringen van wat ooit stond of nog zal verschijnen?

De verfstreken zijn spaarzaam maar betekenisvol, als sporen van herinnering of aan een droom. In het samenspel van licht en schaduw ontstaat een plek waar je even mag stilstaan. Waar het landschap niet dwingt, maar uitnodigt. Waar je eigen verbeelding het verhaal afmaakt.

Een ode aan de kracht van het zachte, het nauwelijks aanwezige.

In dit werk mag je verdwalen —
in het goud van de stilte, het blauw van de diepte,
en de dunne stammen die waken als gedachten aan de rand van het bewustzijn.