Dit werk, getiteld Verdwijnend Landschap, uit de serie Fluistering, nodigt de kijker uit om te verdwalen in een subtiele interactie tussen lucht en aarde. De horizon in dit landschap is bewust vaag gehouden, waardoor de grens tussen de twee elementen vervaagt. De lucht lijkt naadloos over te lopen in de aarde, waarbij de scheiding tussen beide niet langer scherp is, maar zich zachtjes mengt in het oog van de toeschouwer.

De bomen die het landschap bevolken, zijn met inkt weergegeven, hun lijnen scherp en gedetailleerd, maar tegelijkertijd fragmentarisch. Het gebruik van inkt brengt een zekere fragiliteit met zich mee, waardoor ze niet volledig gevormd of vast omlijnd zijn. Deze bomen staan in een vreemde harmonie met het rest van het landschap, alsof ze zowel deel uitmaken van de aarde als van de lucht eromheen. De kracht van de inkt maakt ze zichtbaar, maar ook de verdwijning ervan is voelbaar – net als de horizon die zich lijkt te vervagen in de eindeloze ruimte.

Dit werk is een reflectie op de vergankelijkheid en de vluchtigheid van het landschap, een momentopname waarin het bekende vervaagt en plaatsmaakt voor de onbekende ruimte tussen lucht en aarde.